Гасенко Григорий Степанович

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
(Григорий Степанович Гасенко битенән йүнәлтелде)
Унда күсергә: төп йүнәлештәр, эҙләү
Григорий Степанович Гасенко
Тыуған көнө:

1 февраль 1910({{padleft:1910|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:1|2|0}})

Тыуған урыны:

Аҙау

Вафат булған көнө:

9 май 1985({{padleft:1985|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:9|2|0}}) (75 йәш)

Вафат булған урыны:

СССР, РСФСР, Ростов өлкәһе Аҙау ҡалаһы

Гражданлығы:

Совет Социалистик Республикалар Союзы СССР

Эшмәкәрлеге:

яҙыусы, шағир

Ижад йылдары:

19551985

Йүнәлеше:

социалистик реализм

Жанр:

проза, шиғриәт, повесть, хикәйә, очерк, публицистика

Әҫәрҙәре яҙылған тел:

урыҫса

Дебют:

«На взморье» очергы (1955)

Наградалары:
2-се дәрәжәле Ватан һуғышы ордены — 1985 Медаль «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.»

Гасенко Григорий Степанович (1 февраль 1910 — 9 май 1985) — рус совет яҙыусыһы-натуралист, шағир. 1975 йылдан СССР Яҙыусылар союзы ағзаһы. Бөйөк Ватан һуғышында ҡатнашыусы.

Биография[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

1910 йылдың[1] 1 февралендә Аҙау ҡалаһында[2] тыуған. Хеҙмәт юлын йөк ташыусы, кочегар, ер ҡаҙыусы, арматурасы эшенән башлай. Һуңынан Одесса уҡыу комбинатын тамамлап, унда нормировкалаусы һөнәрен ала. Тыуған ҡалаһына ҡайтып, һөнәрем буйынса тирмәндә, унан балыҡ заводында эшләй.

Һуғышҡа тиклем үк Аҙау яны кешеләре һәм тәбиғәте тураһында шиғыр һәм хикәйәләр яҙа башлай.

Бөйөк Ватан һуғышы башланғас, Гасенко Ҡыҙыл Армияға саҡырыла һәм инженер ғәскәрҙәрендә хеҙмәт итә. Сапер, һуңынан минер булып Сталинград яуҙарында ҡатнаша, Дон, Ҡырым[3] яҡтарына барып етә. Хәрби миҙалдар менән бүләкләнә.

Бөйөк Ватан һуғышы тамамланғас, Совет армияһында хеҙмәтен дауам итә һәм бары тик 1949 йылда демобилизациялана.

Аҙау ҡалаһына ҡайтып, судно төҙөү верфенә эшкә урынлаша, унда эшләгән плановик, артабан цех начальнигы урынбаҫары була. Балыҡсылар менән Азов диңгеҙенә сыға, унда әҫәрҙәре өсөн материал таба.

50-се йылдарҙа Гасенко әүҙем яҙыша. 1955 йылда «Дон» журналында балыҡсылар тураһындағы «На взморье», ә һуңынан «Золотое дно» очерктары баҫтырыла. Ростов китап нәшриәте сығарған йыйынтыҡта беренсе «Не по пути» хикәйәһе баҫыла. 1959 йылда айырым йыйынтыҡ булып балалар өсөн тәбиғәт тураһындағы «Дед Матвей и Вовка» хикәйәләре сыға.

Артабан повесть жанрына күсә. Ростиздатта һәм «Дон» журналында «В путь-дорогу дальнюю» (1967), «Живи у нас» (1978), «В туманной дымке», «В буран», «Ильин остров», «Грачиные всполохи», «Шумят топольки», «Журавлиный луг» (1982) тигәндәре сыға.

Гасенко әҫәрҙәренең төп темаһы — тыуған ергә һөйөү, тыуған тәбиғәтте, һунар йәнлектәренең һәм балыҡты һаҡлау.

Шулай уҡ экология темаһына очерктар һәм мәҡәләләр яҙа. Бындай эшмәкәрлекте Антон Геращенко, Алексей Коркищенко, Анатолий Гриценко, Владимир Моложавенко кеүек Дон яҙыусылары хуплай.

1975 йылда Гасенко СССР Яҙыусылар союзына ҡабул ителә.

Яҙыусы-фронтовик Григорий Гасенко Аҙауҙа 1985 йылдың 9 майында, Еңеү көнөндә, 76 йәшендә вафат була.

Бүләктәре[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • II дәрәжә Ватан һуғышы ордены (1985[4])
  • миҙалдар

Хәтер[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • 2010 йылда «Собеседник» әҙәби клубының «Әҙәби портреттар» темаһына ултырышы үтә. Ул Григорий Степанович Гасенконың тыуыуына 100 йыл тулыуға бағышлана[5].

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Әҙәбиәт[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Һылтанмалар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]