Ищенко Иван Митрофанович

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Перейти к навигации Перейти к поиску
Ищенко Иван Митрофанович
Заты ир-ат
Гражданлығы Flag of the Soviet Union.svg СССР
Принадлежность СССР
Тыуған көнө 15 сентябрь 1912({{padleft:1912|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:15|2|0}})
Тыуған урыны Рәсәй империяһы, Херсон губернаһы[d], Елисаветградский уезд[d], Новоподымка[d]
Вафат булыу көнө 17 ғинуар 1979({{padleft:1979|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:17|2|0}}) (66 йәш)
Вафат булған урыны СССР, Башҡорт АССР-ы, РСФСР, Өфө
Ерләнгән урыны Өфө
Һөнәр төрө хәрби хеҙмәткәр
Бүләктәре һәм маҡтаулы исемдәре
Ленин ордены Ҡыҙыл Йондоҙ ордены Советтар Союзы Геройы медаль «За боевые заслуги»

Ищенко Иван МитрофановичБөйөк Ватан һуғышы яугире, сержант, Советтар Союзы Геройы.

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

1912 йылдың 15 сентябрендә Украинаның Кировоград өлкәһе  Новоподымка ауылында  крәҫтиән ғаиләһендә тыуған. Украин. 1942 йылдан ВКП(б)/ КПСС ағзаһы. Башланғыс мәктәпте тамамлаған, йөк ташыусы булып эшләгән.

1941 йылдың октябренән Ҡыҙыл Армия сафында.  Грузин ССР-ының Капский район хәрби комиссариаты тарафынан саҡыра. 1941 йылдың ноябрь айынан Бөйөк Ватан һуғышында ҡатнаша.

234-се уҡсылар полкының автоматсылар рота отделениеһы командиры (179-сы уҡсылар дивизияһы, 43-се армия, 1-се Балтик буйы фронты), сержант И. М. Ищенко  1944 йылдың 23 июнендә Белоруссияның Витебск өлкәһе Бешенковичи районы Шумилино ауылы эргәһендә дошман оборонаһын өҙә һәм 5 гитлерсыны юҡ итә. 

1944 йылдың 24 июнендә Витебск өлкәһе Бешенковичи районының Вяжица ауылы эргәһендә (хәҙер Будилово ауылы) дошмандың көслө уты  аҫтында ҡул аҫты саралар менән  сержант Иван Ищенко  Көнбайыш Двина йылғаһының һул ярына беренсе булып сыға һәм плацдарм өсөн һуғышта  унға яҡын  немец автоматсыһын һәм снайперын юҡ итә.

1944 йылдың 26 июнендә гитлерсылар, ҡамауҙан сығырға тырышып, ике взводҡа тиклем пехотаһы менән М.Ищенко отделениеһы участкаһына һөжүм итә, атакалары совет яугирҙәре тарафынан  ҙур юғалтыуҙар менән кире ҡағыла. Һуңынан, дошмандарҙы эҙәрлекләп, сержант Ищенко отделениеһы, дошмандың сигенеү юлын киҫеп, «Витебск — Бешенковичи» юлын биләй. Был һуғышта  М. Ищенко шәхсән һигеҙ гитлерсыны юҡ итә, ә өсәүһен әсирлеккә ала. Отделение  утыҙ алты автомашинаны баҫып ала.

СССР Юғары Советы Президиумының 1944 йылдың 22 июлендәге  указы менән  командование заданиеларын өлгөлө үтәгәне һәм немец-фашист илбаҫарҙары менән һуғышта  батырлыҡ һәм ҡаһарманлыҡ күрһәткәне өсөн  сержант Ищенко Иван Митрофановичҡа Ленин ордены һәм «Алтын Йондоҙ» миҙалы (№ 4136) тапшырылып, Советтар Союзы Геройы исеме бирелә.

Һуғыштан һуң старшина М.И. Ищенко  демобилизациялана. Башҡортостандың баш ҡалаһыӨфөлә автомеханик булып эшләй. 1979 йылдың 17 ғинуарында вафат була, Өфөлә ерләнгән.

Бүләктәре[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  1. Приказ о награждении «Халыҡ батырлығы» мәғлүмәт электрон базаһында (архив материалдары: ЦАМО, ф. 33, оп. 690155, д. 168, л. 3).

Сығанаҡтар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Ищенко Иван Митрофанович. «Герои страны» сайты.

  • Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.
  • Подвиги их — бессмертны. — Уфа: Китап, 2000.
  • Славные сыны Башкирии. Книга 1. — Уфа, 1965.
  • Цкитишвили К. В., Чинчилакашвили Т. Г. Герои Советского Союза из Грузии. — Тб, 1981.