Карасёв Алексей Иванович (шағир)

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Перейти к навигации Перейти к поиску
Карасёв Алексей Иванович (шағир)
Заты ир-ат
Гражданлығы Flag of the Soviet Union.svg СССР
Тыуған көнө 12 март 1910({{padleft:1910|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})
Тыуған урыны Рәсәй империяһы, Пензенская губерния[d], Чембарский уезд[d], Корсаевка[d]
Вафат булыу көнө 21 июль 1980({{padleft:1980|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:21|2|0}}) (70 йәш)
Вафат булған урыны СССР, РСФСР, Пенза
Ерләнгән урыны Новозападное кладбище[d]
Һөнәр төрө шағир
Ойошма йәки клуб ағзаһы СССР Яҙыусылар союзы
Һуғыш/алыш Бөйөк Ватан һуғышы

Карасёв Алексей Иванович (12 март 1910 йыл — 21 июль 1980 йыл) — моҡша яҙыусыһы һәм шағиры; 1939 йылдан СССР Яҙыусылар союзы ағзаһы. Бөйөк Ватан һуғышында ҡатнашыусы.

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Алексей Иванович Карасёв 1910 йылдың 12 мартында Пенза губернаһы Чембарский өйәҙе Карасёвка ауылында[1] крәҫтиән ғаиләһендә тыуған. 1930 йылда Саранскиҙа педагогия техникумын тамамлаған; уҡытыусы булып эшләгән, журналист булып хеҙмәт иткән.

Тәүге шиғырҙары 1930 йылда Саранск, Һамар, Мәскәү матбуғат баҫмаларында донъя күрә. Алыҫ Көнсығышта Ҡыҙыл Армия сафында хеҙмәт иткән ваҡытында «Тымыҡ океан комсомолецы» гәзитендә әҫәрҙәре баҫыла.

Шиғри әҫәрҙәре менән бер рәттән нәфис прозаһын да баҫтырған. Муҡшы телендәге тәүге хикәйәләр йыйынтығы — «Чуднай баҡсаһы» («Һоҡландырғыс баҡса», 1939). 1940 йылда айырым китап итеп шиғри әҫәрҙәрен — "Шиғырҙар һәм поэмалар"ын сығарған. Бөйөк Ватан һуғышы йылдарында ла яҙыуҙан туҡтамаған. «Иван Казарин» (1946) хикәйәһе уңышлы. Автор хәл-торош көсөргәнешлеген аныҡ күрһәткән художестволы деталдәрҙе оҫта ҡулланған. Күп инә. Хикәйәләүгә күп ваҡиғалар ингән, ләкин улар таралған яҡтылыҡ тәьҫораттары ҡалдырмай, сөнки барыһын да герой үҙе кисергән һәм уның эске донъяһын, илһөйәр кеше холҡоноң төп һыҙаттарын тәрән итеп асып бирә. 1947 йылда «Минь улеме солдатт» («Беҙ һалдат булдыҡ») драматик повесы нәшер ителгән.

Һуғыштан һуңғы ижады заман темаһына бағышланған. «В краю дубрав» (1956) шиғырҙар йыйынтығын, «Березовское лето» (1961) повесын, «Стешина сирень» (1961) хикәйәләр йыйынтығын сығарған. «Муҡшы» журналында, «Әҙәби Мордовия» альманахында баҫылған.

1980 йылдың 21 июлендә Пенза ҡалаһында[2] вафат була. Новозападный зыяратында[3] ерләнгән.

Әҫәрҙәре[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Сочинения: Чудный сад. — Саранск, 1939
  • Стихи и поэмы. — Саранск, 1940
  • В краю дубрав. — Саранск, 1956
  • Золотая нива. — Пенза, 1958
  • Песни золотой сосны. — Пенза, 1963
  • Стешина сирень. — Пенза, 1961
  • Снег на яблонях. — Саратов, 1971
  • Родниковый воздух. — Саратов, 1978

Әҙәбиәт[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Горланов Г. Е. Карасёв Алексей Иванович // Пензенская энциклопедия. — М.: Науч. изд-во «Большая Российская энциклопедия», 2001. — С. 230.

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  1. ныне Белинского района Пензенской области
  2. Горланов Г. Е. Карасёв Алексей Иванович, Пензенская энциклопедия
  3. Тюстин А. В. Новозападное кладбище, Пензенская энциклопедия