Осташевская Галина Андреевна

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Перейти к навигации Перейти к поиску
Осташевская Галина Андреевна
Рәсем
Заты ҡатын-ҡыҙ
Гражданлығы Flag of Russia.svg Рәсәй
Тыуған көнө 29 декабрь 1925({{padleft:1925|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:29|2|0}})
Тыуған урыны Украина, Волочисский район[d]
Вафат булған көнө 13 июнь 2018({{padleft:2018|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:13|2|0}}) (92 йәш)
Вафат булған урыны Рәсәй, Өфө
Һөнәр төрө медсестра, яҙыусы, журналист
Маҡтаулы исемдәре һәм башҡа бүләктәре
«Хәрби хеҙмәттәре өсөн» миҙалы Ҡыҙыл Йондоҙ ордены медаль «За освобождение Праги» медаль «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.» I дәрәжә Ватан һуғышы ордены «Хеҙмәт ветераны» миҙалы
Уҡыу йорто М. В. Ломоносов исемендәге Мәскәү дәүләт университеты
Commons-logo.svg Осташевская Галина Андреевна Викимилектә

Осташевская Галина Андреевна (29 декабрь 1925 йыл13 июнь 2018 йыл) — шәфҡәт туташы, журналист, Бөйөк Ватан һуғышында ҡатнашыусы. Ҡыҙыл Йондоҙ һәм I дәрәжә Ватан һуғышы ордендары кавалеры. Башҡорт АССР-ының атҡаҙанған мәҙәниәт хеҙмәткәре (1980), ВДНХ-ның көмөш миҙалы эйәһе.

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Галина Андреевна Осташевская 1925 йылдың (башҡа мәғлүмәттәр буйынса, 1923 йылдың[1] [2] 29 декабрендә Украинаның Хмельницкий өлкәһендә тыуған.

Туғыҙ класс һәм мәктәптәге шәфҡәт туташтары курсы белеме менән фронтҡа эләгә, разведкаға йөрөй, яу яланынан яралыларҙы алып сыға һәм уларға тәүге ярҙам күрһәтеп, медсанбатҡа оҙата.

Танк частарында Украинаны, Карпат аръяғын, Польшаны, Венгрияны, Австрияны, Германияны азат итеүҙә, Берлинды штурмлауҙа ҡатнаша[3].

Мәскәү дәүләт университетының Журналистика бүлеген тамамлағандан һуң, йүнәлтмә буйынса Башҡортостанға ебәрелә[3]. Китап нәшриәтендә эшләй.

Галина Андреевна Осташевская 2018 йылдың 13 июнендә Өфө ҡалаһында вафат була[4].

Маҡтаулы исемдәре һәм башҡа бүләктәре[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • «Хәрби ҡаҙаныштары өсөн» миҙалы (1942)[5].
  • Ҡыҙыл Йондоҙ ордены[5][2];
  • «Праганы азат иткән өсөн» миҙалы[5];
  • «Германияны еңгән өсөн»[5];
  • I дәрәжә Ватан һуғышы ордены[5].
  • Беренсе Украина фронты командующийы Советтар Союза Маршалы Иван Коневтың Рәхмәт хаты[3].
  • Республика журналистарынан ВДНХ-ның көмөш миҙалы менән наградланыусы берҙән-бер журналист[3].
  • «Башҡорт АССР-ының атҡаҙанған мәҙәниәт хеҙмәткәре» (1980)[6].

Китаптары[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • «Шла на фронт девчонка…» автобиографик китабы[7].
  • «Долгий путь к победе», 2010[8].

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]