Эпитеза

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Перейти к навигации Перейти к поиску


Эпитеза (бор. грек. ἐπίθεσις — «өҫтәү, беркетеү») — фонетик термин, әйтеүҙе уңайлаштырыу маҡсатында һүҙ аҙағына уның этимологияһында булмаған өн килеп өҫтәлеүен аңлата[1].

Эпитезаға миҫалдар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Көнсығыш немец телендә: nieman > нем. niemand
  • Рус теленең дон һөйләштәрендә: 3-сө затта күплектә килгән ҡылымдарҙың иң аҙағында баҫым төшмәгән ялғау һуҙынҡыһы унан алдағы ижек һуҙынҡыһының иренләшеүе йоғонтоһо аҫтында эпитезаға бирелә: бе́гаю[т’у], забира́ю[т’у], рабо́таю[т’у], сде́лаю[т’у], во́зю[т’у], го́ню[т’у], насо́дю[т’у] һ.б., әммә даю́[т’], зову́[т’], иду́[т’] һ.б.

Шулай уҡ ҡарағыҙ[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  1. [Ахманова О. С. Эпитеза // Словарь лингвистических терминов. — Изд. 4-е, стереотипное. — М.: КомКнига, 2007. — 576 с. — 2500 экз. — ISBN 978-5-484-00932-9.|Эпитеза]