Ландкоф Наум Самойлович

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Перейти к навигации Перейти к поиску

Ҡалып:ФИО

Ландкоф Наум Самойлович
Тыуған көнө:

20 ғинуар 1915({{padleft:1915|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:20|2|0}})

Тыуған урыны:

Харьков,
Российская империя

Вафат булыу көнө:

2004({{padleft:2004|4|0}})

Вафат булған урыны:

Израиль

Гражданлығы:

Ҡалып:РИ
Совет Социалистик Республикалар Союзы СССРИзраиль Израиль

Эшләгән урыны:

В.Н. Каразин исемендәге Харьков милли университеты

Ғилми дәрәжәһе:

физика-математика фәндәре докторы[d]

Уҡыу йорто:

Тарас Шевченко исемендәге Киев милли университеты

Наум Самойлович (Самуилович) Ландкоф (19152004) — совет һәм израиль ғалимы-математик, физика-математика фәндәре докторы (1967), профессор (1968)[1].

Потенциалдар теорияһы буйынса эре белгес, вероятность мәктәбенә нигеҙ һалыусы[2].

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

1915 йылдың 20 ғинуарында Харьков ҡалаһында юрист Ландкоф Самуил Наумович һәм Анна Натановна Ландкоф (1890—?) ғаиләһендә тыуған [3].

1937 йылда Харьков дәүләт университетын уңышлы тамамлаған (хәҙер В. Н. Казарин исемендәге Харьков милли университеты), 1940 йылдан алып ошо уҡыу йортондағы аспирантурала уҡыуын дауам итә һәм унда доцент булып эшләй. Шул уҡ йылда «Некоторые свойства нерегулярных точек обобщенной задачи Дирихле» темаһына кандидатлыҡ диссертацияһы яҡлай. 1967 йылда докторлыҡ диссертацияһын яҡлай. 1968 йылдан алып — Харьков университетының функциялар теорияһы кафедраһы профессоры. Артабан ПВО-ның Харьков хәрби академияһында (хәҙер Иван Кожедуб исемендәге Харьков һауа көстәре милли университеты) математика кафедраһы мөдире, профессор булып эшләй. Юғары математика кафедраһы мөдире булып 1978-1985 йылдарҙа Ростов инженер-төҙөлөш институтында (хәҙерге Ростов дәүләт төҙөлөш университеты) юғары математика кафедраһы мөдире булып эшләй, шунан һуң Израилгә эмиграцияға күсеп китә, унда Беер-Шева ҡалаһында йәшәй.

Наум Ландкоф бик күп юғары математика мәсьәләләре менән шөғөлләнә. Ул М. Келдыш һәм М. Лаврентьевтарҙың һөҙөмтәләре күрһәткестәрен таба, Дирихле дөйөм мәсьәләһенең иррегуляр нөктәләренең күплеген тикшерә. Бер нисә фән докторы һәм кандидаты әҙерләгән[4], улар араһында Александр Эммануилович Еременко һәм Марченко Владимир Александрович[5] бар.

Бер нисә фәнни хеҙмәт авторы, улар араһында:

  • О разрешимости обобщенной задачи Дирихле. // Изв. АН СССР. Сер. Математика. 1947. Т. 11.
  • Аппроксимация непрерывных функций гармоническими. // Матем. сб. 1949. Т. 25.
  • О преобразовании Фурье некоторых классов обобщенных функций. // Докл. АН СССР. 1962. Т. 147.
  • Основы современной теории потенциала. Москва, «Наука», 1966. — 515 с.
  • Введе­ние в теорию вероятностей. Харьков, 1968.

Израилда 2004 йылда вафат була.

Әҙәбиәт[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Рыжий В. С. Из истории механико-математического факультета Харьковского университета. Хаьков, 2014.

Иҫкәрмә[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Һылтанмалар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]