Рабинович Вадим Львович

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Рабинович Вадим Львович
Заты ир-ат[1]
Гражданлығы Flag of the Soviet Union.svg СССР
Flag of Russia.svg Рәсәй
Тыуған көнө 20 февраль 1935({{padleft:1935|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:20|2|0}})
Тыуған урыны Киев, Украина Совет Социалистик Республикаһы
Вафат булған көнө 18 сентябрь 2013({{padleft:2013|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:18|2|0}}) (78 йәш)
Вафат булған урыны Мәскәү ҡалаһы, Рәсәй
Яҙма әҫәрҙәр теле урыҫ теле
Һөнәр төрө шағир
Эшмәкәрлек төрө Фәлсәфә һәм история науки[d]
Эш урыны Институт истории естествознания и техники имени С. И. Вавилова РАН[d]
Институт философии РАН[d]
Рәсәй культурология институты
Ойошма ағзаһы СССР Яҙыусылар союзы
Уҡыу йорто А. М. Горький исемендәге Әҙәбиәт институты[d]
Рәсәй химия-технология университеты
Ғилми дәрәжә философия фәндәре докторы[d] һәм химия фәндәре кандидаты[d]
Ғилми етәксе Кедров, Бонифатий Михайлович[d]
Аспиранттар Иванченко, Галина Владимировна[d]
Кемдә уҡыған Кедров, Бонифатий Михайлович[d]
Маҡтаулы исемдәре һәм башҡа бүләктәре

Рабинович Вадим Львович (20 февраль 1935, Киев, СССР18 сентябрь 2003, Мәскәү, Россия) — СССР һәм Рәсәй философы, шағир һәм прозаик, культуролог, тәржемәсе. Химия фәндәре кандидаты, философия фәндәре докторы, профессор.

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Вадим Львович Рабинович Киевта табип ғаиләһендә тыуа. Бөйөк Ватан һуғышы ваҡытында атаһы фронтта һәләк була. 1959 йылда Мәскәү химия-технология институтын «инженер-химик-технолог» һөнәре буйынса тамамлай. Химия заводында, СССР Фәндәр академияһының Ҡаҙылма яғыулыҡтар институтында эшләй.

1967 йылда химия фәндәре кандидаты дәрәжәһенә дәғүә итеп, «Исследование некоторых окислительных превращений пропана на смешанных полифункциональных катализаторах» темаһына диссертация яҡлай. Шул уҡ йылда ул А.М. Горький исемендәге әҙәбиәт институтын тамамлай.

Тәбиғәт белеме һәм техника тарихы институтында өлкән ғилми хеҙмәткәр (1967—1982), һуңынан СССР Фәндәр академияһының философия институтынжа (1982—1992) өлкән ғилми хеҙмәткәр.

1986 йылдан философия фәндәре докторы (диссертацияһы «Проблема исторической реконструкции донаучных форм знания»). 1992 йылдан Рәсәй Фәндәр академияһының Кеше институтында баш ғилми хеҙмәткәр. Бер үк ваҡытта Ул М. В. Ломоносов исемендәге Мәскәү дәүләт университетының философия факультеты профессоры. Аҙаҡ Рәсәй культурология институтының «Мәҙәниәт телдәре» секторы мөдире.

«Личность. Культура. Общество» журналының халыҡ-ара мөхәрририәт советы ағзаһы.

1979 йылдан СССР Яҙыусылар союзы ағзаһы. Халыҡ-ара ПЕН-клубының Башҡарма комитеты ағзаһы. Мәскәү Яҙыусылар союзы һәм Мәскәү Журналистар союзы ағзаһы.

Вадим Рабиновичтың китаптары 18 телгә тәржемә ителгән.

2013 йылда Мәскәүҙә вафат була. Востряков зыяратында ерләнә.

Награда һәм премиялары[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Париж тарих фәндәре академияһының Галилей миҙалы (1971)
  • Клемент Охридский исемендәге София университетының зәңгәр таҫмаһы (1988)
  • Рәсәй Федерацияһының атҡаҙанған фән эшмәкәре (2006)
  • Рус футуризмы атаһы Давид Бурлюк исемендәге халыҡ-ара тамға[2]

Библиография[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Әҙәбиәт[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Писатели Москвы: Биобиблиографический справочник. — М.: Московский рабочий, 1987. — С. 380.
  • Чупринин С. И. Новая Россия: мир литературы: Энциклопедический словарь-справочник: В двух томах. Т. II. — М.: Вагриус, 2003. — С. 278.

Һылтанмалар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]