Әхмәҙиев Вафа Исхаҡ улы

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Унда күсергә: төп йүнәлештәр, эҙләү
Әхмәҙиев Вафа Исхаҡ улы
150 px
Тыуған көнө:

5 август 1937({{padleft:1937|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:5|2|0}})

Тыуған урыны:

Ғүмәр ауылы, Маҡар районы, БАССР

Вафат булған көнө:

20 октябрь 1983({{padleft:1983|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:20|2|0}}) (46 йәш)

Гражданлығы:

Совет Социалистик Республикалар Союзы СССР
Рәсәй Рәсәй

Эшмәкәрлеге:

шағир

Жанр:

шиғриәт, проза

Әхмәҙиев Вафа Исхаҡ улы (5 август 1937(19370805), БАССР-ҙың Маҡар районы Ғүмәр ауылы (хәҙер — Ишембай районы) — 20 октябрь 1983 йыл, Өфө) — башҡорт шағиры, әҙәбиәт белгесе. Филология фәндәре кандидаты (1970). БАССР-ҙың Яҙыусылар Союзы ағзаһы.

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Маҡар урта мәктәбендә уҡыған, 1966 йылда Башҡорт дәүләт университетын тамамлай. Башҡорт филологияһы буйынса кандидатлыҡ диссертацияһы яҡлай.

1970 йылдан СССР Фәндәр Академияһы Тарих, тел һәм әҙәбиәт институтының өлкән ғилми хеҙмәткәре. Ҡулъяҙма һәм боронғо китаптар йыйыу буйынса археографик экспедицияларҙа ҡатнаша.

Ижади эшмәкәрлеге[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

1950 йылдар аҙағында республика ваҡытлы матбуғатында Вафа Әхмәҙиевтың тәүге шиғырҙары баҫыла башлай. 1968 йылда Башкнигоиздатта уның тигән тәүге «Устремление» шиғри йыйынтығы донъя күрә. Уның артынан «В душе — оседланный конь» исемле тағы бер китабы нәшер ителә. «Устремление» (1968), «В душе — оседланный конь» (1973) йыйынтыҡтарына ингән шиғырҙарында шағир тыуған ерен данлай, үҙ быуынының хистәре һәм фекерҙәре менән уртаҡлаша. Вафа Әхмәҙиевтың шиғырҙары тапҡырлыҡ, лиризм һәм хис-тойғололоғо менән айырылып тора. Балалар өсөн сығарылған «Взойди, взойди, солнышко!» (1979) исемле шиғырҙар китабында Вафа Әхмәҙиев бай халыҡ фольклорының традицион формаларын ижади һәм органик рәүештә ҡуллана. Балалар әҙәбиәте тураһында бер-нисә мәҡәлә яҙған. Михаил Воловиктың «Сказание о Ерэнсэ-сэсэне» әҫәрен башҡорт теленә тәржемә иткән[1][2].

Владимир Романов юбилей айҡанлы яҙған мәҡәләһендә: «Рауил Бикбаевтың («Шағирҙың гражданлыҡ йөҙө») һәм Назар Нәжмиҙең («Кеше күңелдәрен асыусы») ул тыуҙырған ижади портреттары белгестәрҙә генә түгел, ә киң ҡатлам уҡыусылырында ҡыҙыҡһыныу уята, ә уның «Башҡорт әҙәбиәтендә традицион образдар», «Фәнни-техник прогресс һәм башҡорт әҙәбиәте», тигән мәҡәләләре һәм әҙәбиәт тарихы һәм теорияһы тураһындағы очерктары ижтимағи резонанс тыуҙырҙы».

Фән[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

«Башҡорт әҙәбиәте тарихынан» (1975) китабында «ХХ быуатта башҡорт шиғриәте» исемле монографик очерк баҫтырып сығара.

Әҙәбиәт[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Һылтанмалар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]