Анна де Ноай

Википедия — ирекле энциклопедия мәғлүмәте
Перейти к навигации Перейти к поиску
Анна де Ноай
франц. Anna de Noailles
Рәсем
Заты ҡатын-ҡыҙ[1][2][…]
Гражданлығы Flag of France.svg Франция[2][4]
Тыуған ваҡыттағы исеме франц. Bibesco Bassaraba de Brancovan
Титул граф[d][2] һәм шаһбикә[d]
Тыуған көнө 15 ноябрь 1876({{padleft:1876|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:15|2|0}})[2][5][…]
Тыуған урыны Франция, Париж[2]
Вафат булған көнө 30 апрель 1933({{padleft:1933|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:30|2|0}})[2][5][…] (56 йәш)
Вафат булған урыны Франция, Париж[2]
Ерләнгән урыны Пер-Лашез[d]
Изображение могилы
Атаһы Grégoire Bibesco[d]
Туған тел Француз теле
Яҙма әҫәрҙәр теле Француз теле
Һөнәр төрө яҙыусы, хозяйка литературного салона, шағир, модель
Эшмәкәрлек төрө шиғриәт
Ойошма йәки клуб ағзаһы Бельгия Король француз әҙәбиәте һәм теле академияһы[d][7]
Жанр шиғриәт һәм Роман
Маҡтаулы исемдәре һәм башҡа бүләктәре
Эш урыны Париж[3]
Ҡултамға
Commons-logo.svg Анна де Ноай Викимилектә

Анна де Ноай (франц. Anna de Noailles, тыуғанда исеме — Anna Elisabeth Bibesco-Bassaraba, Princess de Brancovan, кейәүҙә — Marquise Mathieu de Noailles, 15 ноябрь 1876, Париж30 апрель 1933, Париж) — француз шағирәһе, әҙәби салон хужабикәһе.

Биографияһы[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Румыния кенәзе Григорие Бибеску-Бранковяну һәм Греция княгиняһы Ралука Музуростың (Raluca Moussouros) ҡыҙы. Ралука Музурос билдәле пианист була, уның ата-бабалары араһында болгар Яңырыуы эшмәкәрҙәре Софроний Врачанский һәм Стефан Богориди бар.

Аннаның олатаһының ҡатыны княгиня Елена Бибеско XIX быуат аҙағында Париждың әҙәби һәм художестволы тормошонда күренекле роль уйнаған.

1897 йылда Анна маркиз де Ноайға кейәүгә сыҡҡан. Уларҙың йорто Париждың донъяуи һәм интеллектуаль үҙәге булғаню Пер-Лашез зыяратында ерләнгән.

Ижады[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Бер нисә шиғырҙар йыйынтыҡтары, өс роман, автобиография китаптары авторы. Символизмға яҡын булған. Уның шиғырҙарын 1901 йылда Сара Бернар башҡарған.

Әҫәрҙәре[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Жан-Луи Форен. Анна де Ноай портреты, 1914
  • Le Cœur innombrable (1901)
  • L’Ombre des jours (1902)
  • La Nouvelle Espérance (1903)
  • Les Éblouissements (1907)
  • Les Vivants et les Morts (1913)
  • Les Forces éternelles (1920)
  • Poème de l’amour (1924)
  • Passions et vanités (1926)
  • L’Honneur de souffrir (1927)
  • Exactitudes, Paris (1930)
  • Derniers Vers et Poèmes d’enfance (1934)

Салон хужабикәһе[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Ош урамындағы уның салонынжа башҡалар араһында артабанғы шәхестәр булған: Рейнальдо Ан, Поль Валери, Альфонс Доде, Макс Жакоб, Франсис Жамм, Андре Жид, Поль Клодель, Кокто, Колетт, Пьер Лоти, Габриэла Мистраль, Робер де Монтескью, Франсуа Мориак, Марсель Пруст.

Сәнғәттә һүрәтләнеше[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Шағирә портретын артабанғы рәссамдар төшөргән: Жак-Эмиль Бланш, Антонио де ла Гандара, Кеес ван Донген, Филип Де Ласло, Игнасио Сулоага (ҡарағыҙ: [1]), Жан-Луи Форен.

1906 йылда уның скульптура портретын Роден яһаған.

Ҡаҙаныштары[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Почёт легионы ордены кавалеры.
  • Бельгия Король француз әҙәбиәте һәм теле академияһына ҡабул ителгән тәүге ҡатын.
  • 1910 йылда Француз академияһы Анна де Ноай премияһын булдырған.
  • 1921 йылда Француз академияһының Ҙур әҙәби премияһына лайыҡ булған.

Рәсәйҙә Анна де Ноай[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

1916 йылда Марина Цветаева уның Новое упование (1903) романын урыҫ теленә тәржемә иткән (1927 йылда Марина Цветаева авторға хат яҙған — уны бында уҡығыҙ: [2]). Шиғырҙарын Иван Тхоржевский, Всеволод Рождественский, Павел Лыжин, Юрий Корнеев һәм башҡалар урыҫ теленә тәржемә иткәндәр.

Урыҫ телендә публикациялар[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Сады / Пер. Вл. Гусева. — Киев, 1913.
  • Стихи// Семь веков французской поэзии в русских переводах. — СПб: Евразия, 1999. — С. 527—530.
  • Стихи// Французская поэзия XX века. — М.: Эксмо, 2005. — С. 86-91.

Иҫкәрмәләр[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

Әҙәбиәт[үҙгәртергә | вики-тексты үҙгәртергә]

  • Анна де Ноай в Литературной энциклопедии
  • Higonnet-Dugua E. Anna de Noailles, cœur innombrable: biographie, correspondance. Paris: Michel de Maule, 1989
  • Broche F. Anna de Noailles: un mystère en pleine lumière. Paris: Robert Laffont, 1989
  • Bargenda A. La poésie d’Anna de Noailles. Paris: L’Harmattan, 1995
  • Perry C. Persephone Unbound: Dionysian Aesthetics in the Works of Anna de Noailles. Lewisburg: Bucknell UP, 2003